FEITAS OA SISEL

Descripción

Unha das características deste poemario é que foi bailado antes que escrito. Cando lle pos corpo á outredade dentro dun rexistro fortemente marcado por roles de xénero binarios e heteronormativos só tes unha alternativa: rachar o patrón. Xorde aí a necesidade de revisión dunha expresión cultural como é o baile . As compañeiras de Andar cos tempos afondan na necesidade desta transformación urxente. Non somos as primeiras/primeires nin seremos as últimas/últimes. Só somos as/es do medio.

Mais é, en realidade, un poemario de amor. Ou máis ben sobre como construír outras formas de amar. En que querías poñer o acento respecto a iso? 

O poemario intenta narrar a historia dun(s) amore(s) en dous tempos marcados polo baile. O baile solto que correspondería coa iniciación, sedución, a semente do desexo… e a parte que corresponde co baile agharrado que é onde se atopan pel con pel e camiñan por diferentes estados. O acento quería poñelo aí: no amor poliédrico, polisemántico e en continua deconstrución.

A escolla das diferentes coplas foi froito dun traballo colectivo e minucioso de anos de andar a peneirar as coplas principalmente do “Cancioneiro popular gallego” de José Pérez Ballesteros (1942). Ollo que este señoro só as recolleu. E algunhas porque teñen un significado ligado ao emocional. Cada parte do poemario bebe de dúas fontes diferentes: os referentes atopados nas coplas tradicionais e os referentes presentes, tamén os das paredes. Obviamente todos eles cun discurso non hexemónico. O xogo con eses dous referentes consistiu na dinámica da tradición oral boca-oído que pasou de ser anónimo-a-e a ter nome e apelidos , e moitos!